16 Ocak 1914…
Türk spor tarihinin en zengin hazinesinin miladı. Altay, sadece bir futbol kulübü değil; İzmir’in, Ege’nin ve hatta inatla var olma mücadelesi veren bir milletin ruh köküdür.
112 yılı aşan o muazzam mazisinde, Türk sporunun öncülüğünü yapmış, bu topraklarda milliyetçilik bilincinin yerleşmesinde, milli mücadelede ve Cumhuriyetin kuruluş harcına tuğla olmuştur. O devirde İzmir’de Rum, Ermeni ve İtalyan kulüplerinin gölgesinde ezilen fakir Türk halkının gururu, “Şark İdadisi” ruhuyla yeşeren o ilk dik duruşu idi.
İsmi konulurken uzun uzadıya düşünüldü; Ergenekon da geçti akıllardan, Türklerin Altay’dan kopup Anadolu’ya yerleştiği o kadim destan da.
“Altay” dendi. Kulüp ilk kurulduğunda renkleri Kırmızı beyaz’dı. Ne var ki, savaş yıllarının getirdiği o acı ve kara günlerde, kulübün aldığı tarihi kararla renkler Siyah Beyaz’a büründü. O gün bugündür bu renkler, hüznün ve asaletin simgesi oldu.
Celal Bayar’ın Terakki Cemiyeti’ndeki himayesinden tutun da, Türkiye futbol tarihindeki ilk deplasmana giden takım unvanına, Atatürk’ün emriyle 1924 Paris Olimpiyatları’na sporcu yollayan öncülüğe kadar her satırı bir destandır Altay’ın.
Tarih sadece geçmişi hatırlamak değildir; zor anlarda köklerine basıp ayağa kalkma cesaretini o tarihten almaktır. Bugün Altay’ın yaşadığı da tam olarak budur.
Peki, tarihin bu denli altın harflerle yazdığı bir ulu çınar, bugün neden bu kadar sancılı, bu kadar yalnız ve zorlu günlerden geçiyor?
Ne acıdır ki, Türk sporunun yapı taşı olan Büyük Altay, bugün idari krizlerin, borç sarmalının ve yalnızlığın ecelsiz terini döküyor. Siyah beyazlı tribünler, geçmişin o görkemli günleriyle bugünün acı gerçeği arasında sıkışıp kalmış durumda.
Ancak unutulmasın ki; Altay’ın rengi savaş günlerinde karardıysa, o siyahın içinde her zaman yeniden doğacak bir beyaz umut saklıdır.
Hamit Aslan’ın, Sait Odyak’ın ilk milli formaları terlettiği bu ruh, bugünkü sahipsizliğe boyun eğmez. Tarih, Altay’ın boyun eğdiğini değil, her fırtınadan sonra daha gür bir sesle ayağa kalktığını yazar.
Bugün Altay’a bakanlar sadece puan tablosunu ya da kulüp binasındaki krizleri görürler. Ama yanılıyorlar.
Altay’a bakanlar; İzmir’in ilk milli futbolcusunu, başkente giden ilk deplasman kafilesini, Kurtuluş Savaşı’nın o inançlı gençlerini görmelidir. Bu kulüp kolay kurulmadı, kolay da silinemez.
Siyahın matemini beyazın zaferine dönüştürmek, bu büyük camianın bugünkü çocuklarına borcudur. Kara günler geçer; ama Altay kalır. Çünkü Altay, bu ülkenin damarlarındaki asil kandan başka bir şey değildir.
Altay’ın bugün yaşadığı şey yalnızca bir yönetim seçememe krizi değil; bir varoluş imtihanıdır.
Kongrelerden sonuç çıkmıyor. Borç çığ gibi büyüyor. Transfer yasağı kalkmıyor, oyuncular birer birer gemiyi terk ediyor. Rakipleri yeni sezonun kadrolarını kurarken, siyah beyazlı o fedakar taraftar bugün “Acaba sahaya çıkacak bir 11 bulabilecek miyiz?” endişesiyle sabahlıyor.
Ve ne yazık ki, bu tablonun en acı yönü, etrafı saran o sağır edici sessizliktir.
Bu saatten sonra geçmişle hesaplaşmaların kimseye gram faydası yok. Çünkü masada, tarifi imkansız bir tarih ve kaybolmak üzere olan bir asırlık çınar var.
Artık şapkayı önünüze koyma vaktidir:
Altay’ı bu ağır ekonomik yükün altından çekip çıkarabilecek, sürdürülebilir ve doğru bir kurumsal şirketleşme modelini hayata geçirebilecek, Bu camiayı hak ettiği vizyonla yeniden ayağa kaldırabilecek iradeye ve insanlara yol açılmalıdır.
Kimse ama hiç kimse, Altay armasından ve sevdasından büyük değildir. Bu kulüp tarihin tozlu raflarına doğru sürüklenirken susmak, atılacak adımlara takoz olmak ya da koltuk hesapları yapmak, bu tarihe ihanettir.
Altaylılar; sahipsiz bırakılmış bir enkaz değil, tescilli kimliğiyle sahaya çıkan, profesyonelce yönetilen, tribününde çocukların umutla şarkı söylediği bir Altay görmek istiyor. Çünkü bu sevda, birkaç kişinin kifayetsiz inadına kurban edilemeyecek kadar büyük, bu kökler bir asırda bir toprağa düşecek kadar sıradan değildir.
Kara günler elbet biter; baki kalan ise her zamanki gibi Büyük Altay’ın asil direnişi olur.
YORUMLAR